Mavi Yengeç: Dalyan’ın Yeni Baş Tacı

Mavi yengeç (Callinectes sapidus) Akdeniz’in yerlisi değildir. Batı Atlantik kökenli bu tür gemilerin balast suyuyla taşınmış ve Akdeniz’e yerleşmiştir. Ağlara giriyor, ağı kesiyor, avı yiyor; balıkçılar için ciddi bir dert.

Dalyan’ın lagünü bu türe fazlasıyla uygun çıktı. Kasaba da mantıklı olanı yaptı ve yenemeyecek bir sorunu menüye koydu.

Nasıl pişiriliyor?

• Izgara: ikiye bölünüp közde. En yaygın hali.
• Sote: tereyağı, sarımsak ve limonla kavurma.
• Makarna ile: domates soslu, yengeç etiyle.
• Çorba: kabuklardan çıkarılan suyla, koyu ve yoğun.

Nasıl yenir?

Elle. Kıskaçları kırmak için masaya kıskaç kırıcı ya da küçük bir tokmak geliyor; gelmezse isteyin. Gövdedeki eti çıkarmak sabır istiyor ama en lezzetli kısım orası.

Peçete ve ıslak mendil isteyin, açık renk kıyafet giymeyin. Bu yemeğin temiz yenen bir hali yok.

Sipariş verirken

• Porsiyon mu kilo mu, hangisini aldığınızı netleştirin.
• Kilo fiyatını sipariş vermeden sorun.
• Yanına limon ve iyi bir salata yetiyor; ağır meze düzeni yengecin tadını bastırıyor.
• Yengeç mevsimi yaz aylarında en verimli dönemine giriyor, kışın bulmak zorlaşıyor.

Yengeçten başka ne var?

Dalyan’ın asıl balığı kefaldir. Lagündeki dalyan yapıları yüzyıllardır kefal tutmak için kuruluyor ve kasaba adını da bu yapılardan alıyor.

Tuzlanıp kurutulmuş kefal yumurtası bölgenin en özel ürünlerinden. İnce dilimlenip meze olarak yeniyor ve pahalı. Bir kez denemeye değer, çünkü Türkiye’de bu kalitede bulmak kolay değil.